These days, I’ve been thinking about Songkran, the Thai New Year celebrated on April 13. The word Songkran comes from the Sanskrit word saṃkrānti, literally meaning “astrological passage,” signifying transformation or change. It coincides with the Sun’s entry into Aries and marks the New Year in many calendars across South and Southeast Asia, according to the Buddhist calendar.
The New Year is celebrated at roughly the same time as similar festivals in China, Laos, Myanmar, Cambodia, Nepal, Bangladesh, India, and Sri Lanka. Today, of course, the official New Year is celebrated on January 1. Songkran remained Thailand’s official New Year until 1888, when it was moved to April 1. Then, in 1940, Thailand aligned with the international calendar, and the traditional Songkran became a national holiday.
As for me… I arrived in Chiang Mai after spending two days in Ayutthaya, where, in the central square of the elephant center, we found ourselves in the middle of a water fight with elephants spraying us from their trunks. Quite an introduction, I thought.
They say Chiang Mai is the place where traditions are observed most faithfully. I hoped to experience them too among the countless temples, where saffron-robed monks, early each morning, quietly line up outside their monasteries while devotees fill their alms bowls with food.
According to Buddhist tradition, Songkran originated with the death of Kapila Brahma. The story goes like this: long ago, there was a wealthy man whose neighbor was a drunkard. The drunkard, who had two sons, mocked the wealthy man for being childless. Humiliated, the wealthy man prayed to the gods of the Sun and the Moon to grant him a son. His prayers went unanswered until he offered cooked rice to the spirit of a sacred tree. A child named Thammabal—”Protector of Justice”—was born. After overcoming many trials, Thammabal helped save the world and, in doing so, established the calendar and, with it, the celebration of Songkran.
April 12, early morning: At dawn, in the streets of Chiang Mai’s old city, lined with dozens of temples, local people bring food to the monks. Afterwards, they return home, where relatives have gathered from all over the country to celebrate the traditional New Year together.
The original custom of gently pouring a little water over one another’s hands and face as a symbol of purification has now evolved into a wild water battle that transforms the streets of Chiang Mai into something resembling a war zone. For the next four days, no one stays dry more than a few steps from their front door. Pickup trucks carrying enormous water tanks and groups of teenagers drive through the streets drenching passersby and tourists with buckets of water. Tourists and Thais alike run along the canals armed with beers and water guns.
Tourism has transformed a ritual of purification into a giant water fight, accompanied by a tragic number of fatal road accidents.
As Prommin Kantiya, director of the Road Accident Prevention Network, puts it:
“Thai people should ask themselves what we want and how we want to present our country’s image. Do we want to be known as the drunken water party with a high death toll? Or as the country with a beautiful and unique tradition?”
Police statistics show that the number of deaths from road accidents during the festival has reached the scale of a seasonal epidemic.
Μέρες που είναι, σκεφτόμουν το Songkran, τη Ταϊλανδέζικη Πρωτοχρονιά στις 13 Απριλίου. Η λέξη “Songkran” προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη saṃkrānti, κυριολεκτικά “αστρολογικό πέρασμα”, που σημαίνει μεταμόρφωση ή αλλαγή. Σε συμφωνία με την άνοδο του Κριού στον αστρολογικό χάρτη και με το Νέο Έτος πολλών ημερολογίων της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας, σύμφωνα με το βουδιστικό ημερολόγιο.
Το νέο έτος εορτάζεται σχεδόν ταυτόχρονα με τις αντίστοιχες εκδηλώσεις σε Κίνα, Λάος, Μυανμάρ, Καμπότζη, Νεπάλ, Μπαγκλαντές, Ινδία και Σρι Λάνκα. Βέβαια, πλέον, το νέο έτος γιορτάζεται επίσημα την 1η Ιανουαρίου. Το Songkran ήταν το επίσημο νέο έτος μέχρι το 1888, όταν μεταφέρθηκε την 1η Απριλίου. Στη συνέχεια το 1940, εναρμονίστηκε με την παγκόσμια πρωτοχρονιά και το παραδοσιακό ταϊλανδικό Songkran μετατράπηκε σε εθνική εορτή.
Εγώ… φτάνω στο Τσανγκ Μαι μετά από δυο μέρες στην Αyυataya το κέντρο των ελεφάντων, στην κεντρική πλατεία του οποίου, βρεθήκαμε να παίζουμε μπουγέλο με τους ελέφαντες που μας περιλούζανε νερό με τις προβοσκίδες τους… Καλή αρχή, σκέφτομαι.
Το Τσανγκ Μαι είναι, λέει, το μέρος όπου τηρούν περισσότερο τις παραδόσεις. Ήλπιζα να βρω και εγώ στους αμέτρητους ναούς με τους πορτοκαλοντυμένους μοναχούς, που πρωί-πρωί μπαίνουν στην ουρά, γύρω από τα μοναστήρια, για να τους γεμίσουν το μπολ τους φαγητό οι πιστοί.
Σύμφωνα με τη Βουδιστική γραφή, το Songkran προήλθε από το θάνατο της Kapila Brahma Thai. Με τα πολλά… Στο παρελθόν υπήρχε ένας πλούσιος και ο γείτονάς του που ήταν μπεκρής. Ο τελευταίος, ο οποίος είχε δύο γιους, κορόιδεψε τον πλούσιο γιατί ήταν άτεκνος. Ταπεινωμένος αυτός, παρακαλούσε τους θεούς του Ήλιου και της Σελήνης να του παραχωρήσουν ένα γιο. Οι προσπάθειές του απέτυχαν μέχρι να να τους προσφέρει μαγειρεμένο ρύζι στον θεό του δέντρου… Το παιδί, που ονομάζεται Thammabal, «αυτός που προστατεύει τη δικαιοσύνη», γεννήθηκε. Το παιδί, περνώντας τα μύρια όσια, βοήθησε στο να σωθεί ο κόσμος και γι αυτό, αλλά και στο να οριστεί το ημερολόγιο και μαζί με αυτό και το Songkran.
12 Απριλίου πρωί: Ξημερώματα, στους δρόμους της παλιάς πόλης με τους δεκάδες ναούς, οι κάτοικοι φέρνουν φαγητό στους μοναχούς και μετά γυρνάνε σπίτια τους όπου έχουν μαζευτεί συγγενείς από παντού για να γιορτάσουν την παραδοσιακή Πρωτοχρονιά.
Το αρχικό έθιμο του να ρίχνει ο ένας στον άλλο λίγο νερό στο πρόσωπο και τα χέρια για εξαγνισμό τώρα είναι πια ένα ξέφρενο μπουγέλωμα που μεταμορφώνει τους δρόμους του Τσανγκ Μαι σε εμπόλεμη ζώνη. Για τις επόμενες 4 μέρες στα τρία μέτρα από την πόρτα, είναι όλοι μούσκεμα. Μεγάλα αγροτικά με καρότσες, φορτωμένα με πελώριες δεξαμενές και πιτσιρικάδες περνούν και καταβρέχουν περαστικούς και τουρίστες με κουβάδες. Τουρίστες και Ταυλανδοι τρέχουν πάνω κάτω στα κανάλια με μπίρες και νεροπίστολα στα χέρια.
Η τουριστικοποιήση έκανε τον εξαγνισμό, μπουγέλο με πολύνεκρα αυτοκινητιστικά.
Prommin Kantiya, διευθυντής του δικτύου πρόληψης ατυχημάτων: “Οι άνθρωποι της Ταϊλάνδης θα πρέπει να σκεφτούν τι θέλουμε και πώς θέλουμε να προωθήσουμε την εικόνα της χώρας μας. Θέλουμε να είμαστε το μεθυσμένο υδάτινο πάρτι με τον υψηλό φόρο θανάτου; ή η χώρα που έχει μια όμορφη παράδοση που είναι μοναδική;”
Οι αστυνομικές στατιστικές δείχνουν ότι ο αριθμός των θανάτων από οδικά ατυχήματα έχει πάρει διαστάσεις εποχιακής πανδημίας.
(επιμέλεια κειμένου: Κωνσταντής Μιζάρας)